M’N VRIENDEN VINDEN DAT VEGANISME MAAR RAAR

“M’n vrienden/vriendinnen zullen het echt niet chill vinden als ik opeens vegan word…” Iets wat regelmatig als reden wordt gegeven om dat fabulous vegan leventje niet te proberen. Wat verdomd zonde is en ook best een beetje raar. Aan de ene kant doen we er namelijk van alles aan om zo uniek mogelijk te zijn maar aan de andere kant willen we ook weer niet teveel afwijken van de norm. Een paradoxaal fenomeen waar ik maar moeilijk de vinger achter krijg. Wat duidelijk blijkt is dat de mening van anderen ons gedrag aanzienlijk beïnvloed ofwel bewust danwel onbewust. En zo laten sommigen het ook van de mening van de omgeving afhangen of ze wel of niet dat vegan leventje durven aan te gaan. Ik ben hier om je een duwtje in de goede richting te geven. Waarom zou je naar mij luisteren vraag je je af? Ja geen idee eigenlijk. Ik denk alleen een aantal legitieme redenen te kunnen geven waarom die keuze geheel jou keuze moet zijn en niet afhankelijk moet zijn van de reactie van de mensen om je heen.

1

Ik heb namelijk in hetzelfde schuitje gezeten. Als beginnend veganist was ik bang dat mijn vegan lifestyle echt een ding zou worden tussen m’n lieve vriendinnetjes en mij. Ik heb zelfs even gedacht dat ik misschien maar op zoek moest gaan naar nieuwe vrienden(????). Achteraf gezien is dit de grootse bullshit en zou ik sowieso nooit meer zulke fijne vrienden vinden.
Natuurlijk zou het geen drol moeten uitmaken dat ik m’n broodje hamburger inruil voor een broodje veggieburger. We waren ten slotte geen vrienden omdat we dezelfde dingen aten, maar omdat we dezelfde ietwat aparte humor hebben, we er van houden om raar te dansen in publieke ruimtes en we ellendig lange gesprekken kunnen hebben over alles en iedereen. Toen ik veganist werd zijn deze eigenaardige kenmerken niet veranderd en daarmee is onze vriendschap ook niet veranderd. Als het wel een probleem zou zijn geweest in de vriendschap dan was er waarschijnlijk bij voorbaat al iets mis met de vriendschap en zou ik beter af zijn met nieuwe vrienden.

Daarnaast leven we ons leven nog steeds voor ons zelf. We willen soms teveel rekening houden met anderen terwijl dit ten koste gaat van ons zelf. We zetten onze eigen waarden en normen opzij om ons aan te passen aan de heersende norm. Serieus waarom? Doe jij gewoon jij en laat die ander vooral die ander doen. We can’t please them all, so at least please yourself. Het leven wordt zoveel leuker en misschien wel makkelijker wanneer je de dingen doet die in lijn liggen met jouw waarden. En stopt met dingen doen omdat je denkt dat het van je wordt verwacht of omdat iedereen het toch doet of omdat het normaal is om te doen. En trouwens, what the fuck is normal anyway?  

En ja, ik kan ook heel goed begrijpen dat je naast je huidige vrienden, die hartstikke fijn zijn, graag een vegan vriend of vriendin wilt hebben. Je wilt toch eens in de zoveel tijd met iemand je nieuwe vegan grappen kunnen delen of samen super excited worden van een vegan pizza. Lucky you leven we in de 21ste eeuw en heeft technologie ervoor gezorgd dat we via sociale media andere vegans kunnen ontmoeten. Trek je stoute schoenen aan en vraag aan een andere vegan of hij of zij een keer samen met je wilt lunchen of andere gekke vegan activiteiten wil doen. Het is ten slotte altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten! 🙂

Dus even kort samengevat: Je wordt vegan voor jezelf omdat jij je eigen waarden wilt naleven, wat die lieve vrienden daarvan vinden zal je worst wezen. Een vegan worst dan. Geloof me, je zult niet eindigen als een eenzame vegan die langzaam wegrot in een hoekje zolang je jezelf maar niet isoleert. En als het helemaal in de soep loopt met je huidige vrienden kun je altijd nog op zoek gaan naar andere veggies.

P.S.: Het recept van deze verrukkelijke kerrie-lasagne is onderweg

1

  7 comments for “M’N VRIENDEN VINDEN DAT VEGANISME MAAR RAAR

  1. mei 13, 2016 at 12:17

    JA. Dit is het. Al moet ik zeggen dat sommige vriendinnen en familie nu wat huiverig zijn om bij me te komen eten, jammer vind ik dat! Ik blijf gewoon mijn ding doen en hoop dat mensen de filmpjes die ik maak minder eng binden. Goed stuk geschreven!

  2. mei 14, 2016 at 11:53

    Zeg Nina… Keertje samen lunchen? Haha nee, ik heb op zich wel het geluk dat ik al een aantal (blog)vriendinnen heb die ook wel vegetarisch/vegan eten, dus daar ben ik heel blij mee. Verder maak ik me er niet zo heel druk over wat mensen ervan vinden, eigenlijk. Ik moet wel zeggen dat ik het met buiten de deur eten nog wél heel ongemakkelijk vind. Maar dat heeft niet alleen te maken met wat vrienden ervan vinden, maar vooral ook met wat de serveersters ervan vinden geloof ik, haha.

  3. Marloes
    november 21, 2016 at 14:48

    Net nu ik deze blog door spit en deze pagina aan het lezen ben, reageert mijn vriend op mijn “wat wil je eten” vraag met “Aardappels, spruitjes en een lekker worstje”…
    Hoe doe je dat thuis? Meerdere pannetjes klaar maken?

    • november 22, 2016 at 10:15

      Hoi Marloes!
      Sinds ik vegan ben gaan eten en voor m’n ouders ben gaan koken probeerden ik het altijd zo te maken dat het zó lekker was dat ze de dierlijke producten niet misten. In het begin had m’n vader meer moeite met het idee van vegan eten dan met het eten zelfs. Dan at hij er af en toe nog wat vlees of kaas bij. Nu vrijwel nooit meer. Ze eten nu gewoon wat ik kook en vinden het altijd wel lekker 🙂
      Wie weet als je je vriend wat nieuwe lekkere gerechten voorschotelt (zonder te benadrukken dat het vegan is), krijg je hem stukje bij beetje aan het veganistische eten en kunnen jullie samen van dezelfde maaltijd smikkelen 😀

      • Marloes
        december 4, 2016 at 14:47

        Beetje laat, maar ik heb de zelfde avond nog jouw broodje vlees zonder vlees voor geschoteld en hij vond het heerlijk. Hij kookt graag en sinds dat broodje heeft hij een nieuwe uitdaging. Sindsdien hebben we één keer vlees gegeten 🙂 Gaat de goede kant op

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *