BRUUT IS BETER

Ik denk dat dit toch wel een van m’n grootste talenten was. Het bedenken van absurde hypothetische situaties om zo te legitimeren dat ik sommige dingen maar beter niet kon doen. Het niet doen van dingen omdat ik er van overtuigd was dat het zou uitmonden in een catastrofale situatie. Een situatie waarin ik of dood zou gaan, of voor gek zou staan, of me extreem sociaal ongemakkelijk zou voelen. Vrij rampzalig allemaal ja. De nuance ontbrak regelmatig aan deze geschetste voorspellingen. Een ding was zeker: het zou sowieso allemaal faliekant misgaan.
Voor degenen die denken, “Nina wat praat je voor poep, ik begrijp er niks van”, is dit een goed teken. Jullie zijn nog één van die zeldzame onaangetaste individuen. Voor diegenen zal ik een aantal voorbeelden op een rij zetten om mijn worsteling te illustreren.

Bijvoorbeeld, het niet durven zeggen van hoe ik over iets denk want mogelijk zeg ik iets heel raars wat totaal niet relevant is en kijkt iedereen me aan alsof ik net over de tafel heb gekotst en word ik echt rete-ongemakkelijk, rood en begin ik lichtelijk te zweten. Vervolgens vragen ze dan ook nog waarom ik zo rood word en begin te zweten. Dit maakt het allemaal nog erger. Door de te hoog opgelopen spanning begin ik daadwerkelijk te kotsen en kijkt weer iedereen me aan omdat ik zojuist over de tafel heb gekotst. Voor je het weet zit ik in een vicieuze cirkel waar ik niet meer uitkom. Een totale ramp ja.
Of, er voor kiezen om die jongen maar geen berichtje te sturen want waarschijnlijk heeft hij een vriendin en dan wordt het super ongemakkelijk als ik hem weer tegenkom en moet ik hem de hele avond ontwijken om een ongemakkelijk gesprek te voorkomen. Maar dat ontwijken lukt dan niet, dus moet ik dat ongemakkelijke gesprek daadwerkelijk gaan voeren. Natuurlijk kan ik op dat moment niet meer helder denken waardoor er een soort van woordenkots uit m’n mond komt waarvan ik zelf ook weinig begrijp. De oh zo knappe jongen doet alsof hij me begrijp uit medelijden, maar eigenlijk we weten we allebei dondersgoed dat wat ik net heb gezegd toch wel een tikkie apart was. Nu denkt de knappe jongen dat ik een imbeciel ben en is het helemaal voorbij met de sublieme toekomstmogelijkheden die voor ons in het verschiet lagen. Such a pity.

1

Het is zo doodzonde wanneer we keuzes maken op basis van wat er eventueel mis zou kunnen gaan. Iets waarin we ons allemaal vast wel een beetje herkennen. Dingen niet doen omdat je het toch niet kan, omdat het waarschijnlijk mis zal gaan of om de misschien wel afkeurende reactie van anderen.
Als kind hadden we hier maar weinig last van. Ik deed bijvoorbeeld auditie voor rollen ook al was ik voorheen al 3 keer afgewezen, ik ging met 5 paardestaartjes op m’n hoofd naar school want dat vond ik cool en ik deed gekke salto’s en flikflaks zonder te bedenken dat ik eventueel m’n nek zou kunnen breken. Een brute meid ja, nu ik er zo op terug kijk. 

En eigenlijk zou ik die bruutheid terug in m’n leven willen roepen. Niet door het dragen van 5 staartjes of door het doen van zieke trucjes, maar gewoon door het doen van dingen die me doen laten twijfelen aan mezelf en m’n eigen kunnen. Als ik van alles afzie wat de kans heeft om mis te gaan, kan ik beter gelijk 10 katten kopen en achter te geraniums gaan zitten. Aangezien het leven veel te leuk is, kies ik ervoor om dat toch maar niet te doen. Nog niet in ieder geval.

In plaats daarvan kies ik ervoor om telkens, als er gedachtes in me opkomen waarom ik die actie beter niet zou kunnen doen, als een recalcitrante puber te reageren en de actie juist wel doen. Ik was een goeie recalcitrante puber dus dat moet me goed af gaan. Telkens als ik denk “nee dat kan ik niet, oh nee dat is eng, dat gaat sowieso mis of dit is een onbegonnen zaak”, komt de recalcitrante puber in me naar boven, die zegt; “hahah, fock jou ik doe het toch”.
En ik kan je zeggen, het is super bevrijdend om al die pessimistische gedachtes te laten voor wat ze zijn en toch het andere te doen dan wat die gedachtes naar je riepen.

En stel hé, het gaat inderdaad faliekant mis. Je maakt een keuze die slechte gevolgen heeft. Dit zijn naar mijn mening juist de keuzes die misschien wel het meest waardevol zijn. Niet omdat het slechte gevolg waardevol is, maar omdat de lessen die eruit volgen waardevol zijn. En ja, dit klinkt super cliché en als m’n moeder dit tegen me zou zeggen zou ik waarschijnlijk reageren met dat ze der mond moet houden met der wijze lessen. Maar gedurende m’n 21 jarige bestaan beginnen alle clichés stukje bij beetje inhoud te krijgen. Ik begin te begrijpen waarom ze ooit bedacht zijn. 

De moraal van het verhaal is dat de brute keus altijd de beste keus is. Of het gaat goed en je hebt zojuist iets gedaan wat je in eerste instantie doodeng vond, of het eindigt in een ramp en je hebt er super veel van geleerd. Dus laten we met z’n allen voor de recalcitrante keuzes gaan en ons leven weer een beetje bruter maken.

Ik begin met het posten van deze post waarvan ik niet weet hoe anderen zullen reageren. Oh zo bruut…

 

 

  3 comments for “BRUUT IS BETER

  1. Sofie
    maart 22, 2016 at 12:14

    Nina, dit is een fantastische post. Maar echt. Helaas zijn de twijfel en het bijbehorende gedrag heel herkenbaar, maar je cliché is wel on point. En het zijn niet voor niets clichés, doorgaans zijn ze waar. Dus. Wees bruut en recalcitrant en dapper.
    X

  2. Lucia Leus
    maart 22, 2016 at 14:15

    Ik geloof nu werkelijk dat we familie zijn, hier mot een mooi gerecht uit voortkomen!
    Leef je uit, vooral met kruiden en specerijen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *