THE STRUGGLES OF A VEGAN

55

Oké Nina, we weten nu wel hoe leuk en lekker je het wel niet vindt op vegan te zijn. Maar is dat vegan zijn daadwerkelijk helemaal het einde? Heb je dan nergens moeite mee? Denk je nooit ‘Waar is de bacon’ ‘Had ik maar een klodder mayonaise’ of, ‘Een stuk biefstuk zal me goed doen’? Echt helemaal nooit?
En voel je je nooit eenzaam? Word je niet verdrietig door al die pestkoppen met hun vervelende opmerkingen? Voel je je niet opgelaten als er weer wat anders voor je gemaakt moet worden? En ben je het niet zat om zo vervelend speciaal te zijn? Dat veganisme van je kan toch niet alleen maar leuk en lekker zijn?

Sommige van jullie willen nu misschien graag horen dat ik regelmatig ’s nachts wakker lig omdat ik graag nog eens de smaak van een goed gebouwd broodje hamburger zou willen proeven. De realiteit ligt echter een stukkie anders: Ik lig elke nacht weer heerlijk in m’n bed te meuren, dromend over goed gebouwde broodjes pindakaas en banaan.
Maar ja, ook voor mij ging het vegan worden niet geheel zonder slag of stoot. Ook in mijn weg zaten wat hobbels en gaten, die ik onderhand allemaal heb glad gestreken of dicht gekit. Nu is het een zeer strak en glad weggetje.

Struggle #1 waar ik in belandde was dat ik aan m’n omgeving moest gaan vertellen dat ik vegan was geworden. En ik kan je vertellen dat ik drie kleuren in m’n broek scheet. Ik was bang voor alle vragen die ik op me afgevuurd zou krijgen, alle discussie die ik moest gaan voeren en voor het onbegrip en de afkeuring van mensen die dicht bij me staan. Ik heb dit dan ook zo lang mogelijk uitgesteld. Ik heb m’n vriendinnen de eerste paar maanden er niet van op de hoogte gesteld en m’n familie was de eerste drie kwart jaar onwetend. Alleen paps, mams en m’n broer waren getuige van de verandering in mijn eetgewoonten en ik zag de vraagtekens in hun ogen. Daar had ik m’n handen vol aan. Ik kreeg regelmatig vragen waar ik geen antwoord op wist te geven, raakte in discussies waarin ik op een gegeven moment niet meer wist wat ik moest zeggen, kwam zo nu en dan iets te gepassioneerd a.k.a grimmig uit de hoek of moest dealen met de overbezorgdheid van m’n moeder. Dit was geen piece of (carrot)cake, maar gaf me wel de mogelijkheid om te oefenen. Ik werd er steeds beter in om de vragen van paps en mams te beantwoorden, de discussies werden rustiger en vrediger van aard en moeders kreeg er stukje bij beetje vertrouwen in.
Nadat ik bakken vol met informatie uit allerlei bronnen had opgezogen voelde ik me zelfverzekerd genoeg om de rest van de wereld te laten weten dat ik niet anders kon dan vegan worden. En dat ging eigenlijk prima, zonder gedoe. Hier en daar een ietwat kinderachtige opmerking, wat omhoog getrokken wenkbrauwen of vieze blikken naar m’n bord vol met veganistische lekkernijen. Dat waren eigenlijk de enige ‘vervelende’ dingen. Voor de rest werden er vooral vragen gesteld vanuit oprechte interesse of werden de recepten uitgewisseld. So yessssss, mission one was accomplished.

Stuggle nummer 2 had er mee te maken dat ik het lastig vond om bij anderen te gaan eten. Want moest de omgeving nu opeens rekening houden met mij? Wat als ze er per ongeluk toch ei of melk door het eten hebben  gedaan? Kan ik het dan beleefd afslaan zonder dat zij zich beledigd voelen?
Deze struggle heb ik opgelost door: Of duidelijk door te geven wat ik wel of niet eet (vaak bij restaurants), of de touwtjes zelf in handen te nemen en voor te stellen om een vegan maaltijd te maken,  of door m’n eigen bak eten mee te nemen waar de anderen dan ook van kunnen proeven. En ja, ik voelde me in het begin best wel een beetje ongemakkelijk als ik weer m’n eigen bak voedsel op tafel zette. Maar al snel bleek dat dat nergens voor nodig was. De omgeving was vaak zeer geïnteresseerd naar wat er dan wel niet in de bak zat en stonden versteld als dat dan ook nog lekker smaakten. Nu is het de uitdaging om steeds de lekkerste gerechten mee te nemen zodat de vraag “Maar wat eet je dan nog wel?” niet meer gesteld hoeft te worden.

En dat was het. Dat waren de struggles van een vegan. Not much, right? Voor mij waren de struggles vooral omgevingsgerelateerd. Het veganistisch eten zelf vond ik helemaal niet lastig en vooral heel leuk en lekker. Ik had er geen moeite mee om de kippenpootjes, de Griekse yoghurt en plakjes spek te laten staan omdat het voor mij duidelijk was dat ik die industrie niet meer wilden steunen. Deze producten waren gewoon geen opties meer, net zoals veel van jullie het eten van honden en katten als geen optie zien.
Doordat ik duidelijk voor ogen had waarvoor ik het deed, namelijk voor de dieren, het milieu en m’n gezondheid, was het makkelijk om deze leefstijl door te zetten en de ‘struggles’ te overwinnen.
Dus voor beginnende vegans die hier en daar ook tegen een hobbeltje oplopen, dat op dat moment op een enorme berg lijkt, no worries, over een tijdje denk je er niet eens meer over na en loopt alles op rolletjes. Gewoon even doorzetten! 😀

44

 

 

  6 comments for “THE STRUGGLES OF A VEGAN

  1. Rina
    januari 5, 2016 at 19:24

    Super lekker

  2. Claudia
    januari 6, 2016 at 11:28

    Txs voor dit mooie verhaal!

  3. januari 7, 2016 at 20:32

    Heel herkenbaar en ook wel fijn om dit te lezen! Ik ben nu 3 maanden bezig en voel me nog wel enorm awkward om anderen ermee ‘lastig te vallen’ en ben altijd bang dat het ‘fout’ gaat en dat degene die het eten dan heeft klaargemaakt zich óók opgelaten voelt. Maar goed, dat heeft tijd nodig, en daar heb ik vertrouwen in! En zoals je zegt, nu die knop eenmaal om is wil ik er ook in investeren om dit te kunnen blijven doen. Dus daar moet ik dan maar even doorheen. 🙂

    • januari 10, 2016 at 10:19

      Super goed dat je al drie maanden vegan eet! Ah ja, ik begrijp je helemaal. Dat opgelaten gevoel is echt helemaal niet fijn. Maar inderdaad, you will get there. Nog ffkes doorzetten 🙂

  4. Eva
    maart 27, 2016 at 11:17

    Ooh dit is heel herkenbaar. Ik ben nu een jaar of 6 vegetariër en krijg daar al heel vaak opmerkingen over – wat de overstap naar veganisme wel nóg een hogere drempel voor me maakt. Vooral omdat eten met familie en vrienden juist gezellig hoort te zijn en ik het idee heb dat ik het hen alleen maar moeilijk maak of raar ben. Toch ga ik de sprong maken, bedankt voor al je handige blogs!

    • maart 31, 2016 at 08:39

      Ah ja ik snap dat die drempel naar veganisme daardoor hoger wordt. Maar uiteindelijk doe je het voor jezelf en niet voor de mensen om je heen. Ik ben onderhand resistent geworden tegen allerlei opmerkingen en doe gewoon m’n eigen ding. Jij kan dit ook 😀
      Super dat je als nog de overstap gaat maken, YOU GO GIRL! (Y)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *